1 พระเจ้าประทานสิทธิอำนาจให้กับเขาและเขาถือว่าชนชาติของเขาเป็นชนชาติที่พระเจ้าได้เลือกสรร  

2 เขาภูมิใจว่าพระเจ้าเขานับถืออยู่ทรงเป็นพระเจ้าที่เที่ยงแท้ ทรงเป็นพระผู้สร้างสรรพสิ่งทั้งปวงในโลกนี้ 

3 คนยิวได้โอ้อวดว่าเขาเป็นชนชาติที่พระเจ้าได้ให้ธรรมบัญญัติให้กับเขา เพื่อไว้สอนลูกหลานให้การดำเนินชีวิตตามธรรมบัญญัติ 

4 คนยิวยังได้โอ้อวดถึงสิทธิอำนาจที่พระเจ้าได้ประทานอาจารย์ที่ดีให้กับเขาซึ่งเป็นอาลักษณ์กับฟาริสี บุคคลเหล่านี้ล้วนแต่เป็นผู้มีความรู้และเชี่ยวชาญในธรรมบัญญัติ 

อาจารย์เปาโลเมื่อเห็นถึงการโอ้อวดของชาวยิว อาจารย์เปาโลได้อธิบายให้กับชาวยิวเห็นว่า ธรรมบัญญัติมีไว้เพื่อปฏิบัติตามไม่ใช่พิพากษาผู้อื่น อย่าให้ธรรมบัญญัติเป็นเพียงตัวหนังสือพิพากษาคนอื่น ให้เป็นแนวทางการในการดำเนินชีวิตตามน้ำพระทัยพระเจ้า ธรรมบัญญัติที่กล่าวถึงล้วนแต่ทำไม่ได้ ส่วนคำสอนของพระเยซูซึ่งต่างจากธรรมบัญญัติเป็นคำสอนที่ลึกซึ้ง ล้ำลึกซึ่งคนยิวไม่ชอบคำสอนของพระเยซู ซึ่งเป็นคำสอนที่เหนือธรรมบัญญัติ ไม่ว่าจะเป็นคำเทศนาบนภูเขา

 

ประการที่ 1 มัทธิว 5:3 "บุคคลผู้ใดรู้สึกบกพร่องฝ่ายจิตวิญญาณ ผู้นั้นเป็นสุข เพราะอาณาจักรแห่งสวรรค์เป็นของเขา ” 

 

ประการที่ 2 มัทธิว 5:4  “บุคคลผู้ใดโศกเศร้า ผู้นั้นเป็นสุข เพราะว่าเขาจะได้รับการทรงปลอบประโลม”

 

ประการที่ 3 มัทธิว 5:5  “บุคคลผู้ใดมีใจอ่อนโยน ผู้นั้นเป็นสุข เพราะว่าเขาจะได้รับแผ่นดินโลกเป็นมรดก”

 

ประการที่ 4 มัทธิว 5:6  “บุคคลผู้ใดหิวกระหายความชอบธรรม ผู้นั้นเป็นสุข เพราะว่าเขาจะได้อิ่มบริบูรณ์”

 

ประการที่ 5 มัทธิว 5:7  “บุคคลผู้ใดมีใจกรุณา ผู้นั้นเป็นสุข เพราะว่าเขาจะได้รับพระกรุณา”

 

ประการที่ 6 มัทธิว 5:8  “บุคคลผู้ใดมีใจบริสุทธิ์ ผู้นั้นเป็นสุข เพราะว่าเขาจะได้เห็นพระเจ้า”

 

ประการที่ 7 มัทธิว 5:9  “บุคคลผู้ใดสร้างสันติ ผู้นั้นเป็นสุข เพราะว่าจะได้เรียกเขาว่าเป็นบุตรของพระเจ้า”

 

ประการที่ 8 มัทธิว 5:10 “บุคคลผู้ใดต้องถูกข่มเหงเพราะเหตุความชอบธรรม ผู้นั้นเป็นสุข เพราะว่าอาณาจักรแห่งสวรรค์เป็นของเขา”

 

ประการที่ 9 มัทธิว 5:11 “เมื่อเขาจะติเตียนข่มเหงและนินทาว่าร้ายท่านทั้งหลายเป็นความเท็จเพราะเรา ท่านก็เป็นสุข”

 

   คำสอนของพระเยซูในตอนนี้พระองค์ได้สอนเกี่ยวกับการดำเนินชีวิตแบบที่พระเจ้าทรงประสงค์ และพรที่พระเจ้าประทานให้กับผู้ที่เชื่อในพระเจ้า และพระเยซูประทานธรรมบัญญัติให้กับเราเหลือเพียง 2 ข้อคือ “จงรักพระเจ้าสุดจิตสุดใจสุดกำลังสุดความคิดของเจ้าและจงรักเพื่อนบ้านเหมือนรักตนเอง”